Getekend voor het leven

IMG_2302.JPG

Soms word je overvallen door een gevoel van moedeloosheid en frustratie.
Een meisje net 12 jaar dat na twee uithuisplaatsingen weer ‘thuis’ is,
terwijl je weet dat de situatie nog steeds niet stabiel is. En opnieuw
vinden er gesprekken plaatst met de leerlingen, hulpverlening en moeder.
Maar toch lijkt het wel alsof het kind hier een ‘draaideurcrimineel’ is.
Wat wordt er met kinderen gesold en wat lijkt echte hulpverlening toch
log en ver weg. Kinderen zijn altijd de dupe van de fouten en het
onverantwoordelijke gedrag van hun ouders.

————————————————————————————————————–

Even niets meer zeggen, gewoon stil zijn en alleen maar luisteren.
De woorden komen aarzelend, maar daarna volledig ongecontroleerd.
Zinnen onafgemaakt, vragend maar ook vol met wanhoop en radeloosheid.
Ik kijk recht in haar ogen om te ontdekken wat haar echt bezighoudt.
Ik zie de angst en het verdriet, de grimas van spanning in haar gezicht.

Ik hoef niet meteen een antwoord te geven, ik mag er best over nadenken.
Deze woorden schieten door mijn hoofd, wat moet ik doen of zeggen?
“Ik kan je alleen helpen als ik er met je moeder of voogd over mag praten.”
Ze deinst terug, gevoel van spanning en bang voor wat er gaat komen.
Ze wil dit niet horen, het is haar moeder die haar pijn zoveel pijn doet.
Ik pak haar hand en heel zachtjes knijp ik, is het echt of toch een nachtmerrie?
“Het mag niet, het mag nooit en het moet stoppen nu meteen.” zeg ik dan.

Ik schrik van mezelf omdat ik weet dat ik deze belofte niet kan nakomen.
Om haar mond verschijnt een flauwe glimlach en ik zie haar wat ontspannen.
“Als ik me maar geen ruzie maak, doe wat er gezegd wordt en niet opval.”
“Als mama maar niet gaat drinken met de buurvrouw die ook alleen is.”
“Ik wil ook gewoon ’s morgens door iemand wakker gemaakt worden.”
“Samen in het weekend leuke dingen doen, dat hoeft niet veel te kosten.”
“Een moeder die me ophaalt of naar een presentatie komt kijken in de klas.”
“Ik wil gewoon zijn, net als andere kinderen en vriendinnetjes mee naar huis.”

Even daarvoor het ze me verteld dat haar moeder in razernij kon uitbreken.
Om zich heen kon slaan en mateloos geĂ¯rriteerd kon reageren op geluid.
Vaak kon ze op tijd wegduiken, maar een andere keer incasseerde ze klappen.
Totdat het weer rustig werd in huis en moeder in haar bed haar roes uitsliep.
Maar dan was ze alleen en eenzaam, zelfstandig en veel te vroeg volwassen.
Ze zorgde voor zichzelf zoals ze als voorbeeld had gehad, dus niet goed.

Een meisje van van 12 jaar en al twee keer eerder uit huis geplaatst.
Om na 2 weken crisisopvang en 6 weken pleeggezin en weer naar huis te moeten.
Heen en weer gesold om vervolgens weer terug te keren in dezelfde situatie.
Beloftes worden gedaan, een voogd wordt toegewezen en beterschap beloofd.
Hulpverlening in het gezin, begeleiding en therapie voor moeder opgestart.
Hoe vaak moet dit meisje haar verhaal nog doen voor er echt iets gaat veranderen?
Wat maakt dat we niet ‘kiezen’ voor het kind en ouders zoveel kansen krijgen?

Ik kan dit niet veranderen, ik kan er alleen maar zijn samen met de leerkrachten.
Keer op keer het verhaal aanhoren en proberen oplossingen te vinden.
Zorgen voor een veilige en prettige plek op school en in de klas.
Het systeem in beweging proberen te zetten om dit kind en vele anderen te redden.
Maar wat is het systeem log en wat wordt er een geduld gevraagd van slachtoffertjes.
Realiseren we ons dan niet dat deze kinderen getekend zijn voor het leven?
Oh, wat zou ik graag het verschil willen maken voor deze kinderen in nood.

Karin Donkers schoolleider op een
school voor OntwikkelingsGericht Onderwijs
Twitter; @kardonsch

Publicatie op HetKind

IMG_2756-1.JPG

2 thoughts on “Getekend voor het leven

    • Dank je wel Wim, voor je lieve reactie! Maar blijkbaar kan ik ook niet voorkomen dat kinderen elke keer opnieuw in deze situaties terecht komen en dat frustreert enorm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.