De Vrijmarkt. Verkleed als een pop mee met paps en mams

IMG_1613-0.JPG

Twee kinderen, een in de wandelwagen en de ander vastgeklonken aan de stang van diezelfde wagen. Ze waren beiden gekleed in oranje jurkjes met kantjes en ruches. Ze deden me denken aan de kermispoppen die je vroeger kon winnen bij de loterij of de schiettent op de kermis. Te lang en te stijve armen en benen om echt mee te kunnen spelen, maar toch ook weer de droom van veel meisjes om er zo een te bezitten.
Vader duwde de wagen en moeder liep er naast, ook allebei volledig in oranje uitgedost. Moeder had zo te zien zichzelf verwend met nieuwe oranje kleding terwijl vader in een T-shirt gehesen was, die er verwassen en te klein uit zag.
Ze zouden me niet opgevallen zijn tussen de andere ‘oranje’ mensen ware het niet dat het gedrag van de mensen wel opvallend was. Of eigenlijk ook weer niet!
Het oudste meisje ontsnapte even van de wandelwagen om te gaan kijken bij een kleedje op de grond, maar werd meteen gesommeerd om terug te komen. Ze was inmiddels op haar knietjes gaan zitten, maar dit stemde moeder niet blij. “Moet je nu je knieën zien.” Het meisje keek (samen met mij) naar haar knieën waar niets op te zien was en pakte gedwee de kinderwagen weer vast.
De wandelwagen kwam weer in beweging maar stopte net zo abrupt als het net weer in beweging was gekomen. Blijkbaar hadden de ouders een paar bekenden gezien en midden op de weg bleven ze stil staan. Het meisje stond er even rustig bij te wachten maar besloot toen dat het een mooie gelegenheid was om zelf even te neuzen. Rustig liep ze van kleedje naar kleedje, geen moment omkijkend, maar heel geïnteresseerd naar alle spulletje. De ouders waren uitgepraat en de wandelwagen werd weer in beweging gezet, toen ze in de gaten kregen dat ze het vastgeklonken meisje ‘kwijt’ waren.
Het duurde maar heel even, toen ze ontdekt werd bij het kraampje achter vader. Met een ferme zwaai en onder luid gemopper, mocht ze haar plaats aan de stang van de kinderwagen weer innemen. “Je moet eens een keer bij ons blijven, we zijn je steeds kwijt.”
Moeder stond even later uitgebreid te kijken bij een kraampje met te opzichtige nepjuwelen, toen haar telefoon ging. Blijkbaar een vriendin want er werd luid gelachen. Dochter stond inmiddels ingeklemd in een rij mensen, mer haar neus tegen de billen van degene die voor haar liep en haar achterhoofd tegen het kruis van iemand die achter haar liep. Vader maande haar door te lopen, maar een ‘blinde’ kon zien dat dat onmogelijk en ongewenst was.
“Treuzel eens niet zo, moet er een nieuw batterijtje in of zo?”
Pa vond zijn grap geweldig leuk en met zijn elleboog stotend in de zij van de moeder, was hij duidelijk op zoek naar een toehoorder van zijn geweldige woordgrap.
Gelukkig kwam daar de biertent in zicht en terwijl paps en mams zich volgoten met drank, stond het kleine meisje met haar zusje te wachten tot het over was, ze weer naar huis konden gaan.
Ik liep door, blij dat ik geen kind was op deze Vrijmarkt, maar met medelijden naar de twee kleine ‘volwassen’ kinderen. Ze moesten doen wat pa en ma leuk vonden om te doen, stoppen als ze stopten en wachten als zij praten of dronken. Een echt kinderfeest zo’n Nationale feestdag.
Op mijn terugweg zag ik dat het ook anders kon.
De Vrijmarkt op Koninginnedag, eh pardon Koningsdag, wat een ‘hel’ was dat voor kinderen van deze leeftijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.